Ημερολόγια καταστρώματος ….ή σκόρπια λόγια …..ή ‘ο παππούς δε μας τα λέει καλά’….

Το ξέρω, χάθηκα!!! Περιμένατε και περίμενα να ξεκινήσω να γράφω….αλλά δεν ήταν στη τύχη μου!!!….Αυτό το 2014, μου φαίνεται ότι εξελίσσεται πολύ στραβά! Όση ανακούφιση ένοιωσα στην αρχή της χρονιάς, που πέταξα από πάνω μου αυτή τη δουλειά ….τόσο ζόρικα εξελίσσεται.
Στην αρχή, ξεκουράστηκα, χαζολόγησα, διάβασα. Δεν πρόλαβε να τελειώσει ο Ιανουάριος και άρχισα να βαριέμαι. Οπότε και ξαναρχίζει το ψάξιμο για δουλειά. Παράλληλα ψάχνω μουσικές, μιλάω με φίλες, προσπαθώ να αποκαταστήσω την επικοινωνία με τους φίλους από το Φατσοβιβλίο ….ψάχνομαι γενικώς ….και δεν ξέρω τι θέλω (ως συνήθως!)
Και εκεί που ρηλαξάρω και χαζολογάω γενικώς ….τσούπ….εμφανίζεται η ιστορία του παππού….και παρακάτω είναι σκόρπιες σκέψεις, λόγια, αισθήματα…..γραμμένα στο κινητό είτε μέσα στα λεωφορεία, είτε στο δωμάτιο της κλινικής….είναι κομμάτια γραμμένα σε διαφορετικές μέρες, οπότε μπορεί και να επαναλαμβάνομαι….


7 Μαρτίου 2014
Βιοκλινική….ο μπαμπάς δεν είναι καλά! Βέβαια χθές ήταν χειρότερα, σήμερα κάπως καλύτερα και πιο ήρεμος. Ταλαιπωρείται πιά ο άνθρωπος. Κοιμάται ή έχει τα μάτια κλειστά συνέχεια. Παραμιλάει, ακατάληπτα συνήθως. Ζορίζεται με την αναπνοή του. Βαρέθηκε, κουράστηκε, θέλει να τον πάρει ο Θεός. Εμείς, δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, τι να παρακαλέσουμε.
Έχει φτάσει σε σημείο που δεν μπορεί καλά-καλά να κουνηθεί και τις τελευταίες μέρες ούτε μέχρι την τουαλέτα δεν μπορεί να πάει. Η κλινική λέει ότι μπορεί να φύγει. Η μαμά λέει που να τον πάω τον άνθρωπο? Σπίτι? Έτσι? Και να κοιμάται συνέχεια? Και να μη μπορεί να κουνηθεί? Μόνη μου πως θα τον φροντίσω? Ούτε να τον βοηθήσω να σηκωθεί δεν μπορώ …. Τι κάνουμε τώρα?

15 Μαρτίου 2014
Σάββατο μεσημέρι, τώρα πιά έχει ζέστη. λεωφορείο. Κατεβαίνω κέντρο, ως συνήθως. Νυστάζω, πολύ όμως, κλείνουν τα μάτια μου. Εμ, τι μου τόθελες το ποτηράκι το κρασί με το φαγητό! φάτην τώρα…. αφού ήξερες οτι θα σε νυστάξει. Έκανα και δουλειές. Ξύπνησα νωρίς, έβγαλα το σκυλούκο βόλτα (τι υπομονή κάνει και αυτός ο καημένος με μένα, με όλα αυτά δεν του δίνω σχεδόν καθόλου σημασία…), και μετά είχα την υπέροχη έμπνευση να βγάλω τα χαλιά απο τα δωμάτια για να τα βουρτσίσω και να τα αερίσω. Πολύ τρίχα αυτός ο σκύλος, βρε αδερφάκι μου…. Δεν καθαρίζουν με τίποτα. Σκούπισμα, τίναγμα χαλιά, κρεβάτια, ραδιόφωνο, χαζολόγημα, χορός….. όλα μαζί! και ποιό το αποτέλεσμα τώρα???? Έφαγα και λίγο παραπάνω…. Όταν λέμε κάνει νύστα, κάνει νύστα!!!! Και δεν είναι μόνο αυτό….. με την έμπνευση που είχα, άρχισε να πονάει ο ώμος…. κακό αυτό…. δεν θέλω ξανά ενέσεις…. Ωπ, η στάση μου….έφτασα…. για να δούμε τι κάνει ο παππούς….


24/3/2014…..πως περνάνε αυτές οι μέρες….ενδόμυχες σκέψεις….
Ξύπνησα νωρίς, αλλά δεν ήθελα να σηκωθώ, ήθελα να κάτσω κι άλλο ….ευτυχώς δεν ξύπνησα έντρομη, όπως τις προηγούμενες μέρες ….ίσως φταίει ότι είδα στον ύπνο μου τον Άρη, το σκύλο που είχαμε και μας τον δηλητηρίασαν τέτοιες μέρες πριν 15 χρόνια ( πότε πέρασαν αλήθεια τόσα χρόνια…,)….. τον είχε κάποια κυρία, τον φωνάζω «Άρη μου»,γυρνάει προς το μέρος μου, τον χαϊδεύω, «τον θέλεις?» με ρωτάει η άλλη, «δικός μου είναι» της λέω και τον παίρνω μαζί μου πίσω στο σπίτι του…..και ξυπνάω. Προσπάθησα να κλείσω τα μάτια μου λίγο ακόμα, αλλά ήρθε ο μικροκαμωμένος Μαϊκούλης μας και άρχισε να με σκουνταει με τη μουσούδα του για να σηκωθώ …..ήθελε το φαί του και τη βόλτα του….οπότε και σηκώθηκα.
«να πιω λίγο καφέ και πάμε βόλτα, εντάξει μικρούλη μου?» …..και αρχίζουν οι σκέψεις…. τι θα γίνει με τον παππού? είναι αρκετά καλύτερα τώρα και έχει αρχίσει να βαριέται το κρεβάτι της κλινικής…. πως όμως να γυρίσεις σπίτι? με καθετήρα, ορό, οξυγόνο? ποιός θα σε πλύνει, θα σε γυρίσει, θα σου αλλάξει καθετήρα, ορό, πάνα? στη κλινική δεν τον αφήνουμε μόνο του καθόλου, αλλά άμα χρειαστεί κάτι, εκεί υπάρχουν γιατροί, νοσοκόμοι κλπ…..πως θα τα καταφέρει να πάει στο σπίτι αν δεν μπορεί να κουνηθεί καθόλου? και το κρεβάτι στο σπίτι είναι πολύ επίφοβο για πέσιμο…. πως να γίνει η δουλειά, πως να τα καταφέρουμε….. η μαμά μου περισσότερο που θα είναι συνέχεια μαζί του…..πόσο μπορεί να κρατήσει αυτή η κατάσταση….. στενοχωριέται ο ίδιος, αλλά στενοχωριέται και για εμάς…. εμείς δεν ξέρουμε πως να τον βοηθήσουμε….. μύλος σου λέω…..
Και ενδιάμεσα, άλλες σκέψεις…. τι θέλουν και αυτοί οι ηλίθιοι να φύγουν από το μαγαζί? εγώ τι θα κάνω τώρα (παράτησα και τη δουλειά)….. πως θα πληρώνω τα δάνεια και τα εξωσχολικά των παιδιών…..από που να κόψω, τι να ελαχιστοποιήσω….. από που θα βρω τώρα αυτά τα λεφτά? Ο Μιχάλης πληρώνει όλα τα υπόλοιπα (λογαριασμούς, θέρμανση, φαγητό)…. τι να κάνω? και δουλειά δε βρίσκω, τιπτς, ούτε μετάφραση, ούτε κάτι εκτός σπιτιού….
Μετά, καφές με τις φίλες….. όταν έχεις σκοτούρες στο μυαλό….. αξία ανεκτίμητη, αυτές και το ραδιόφωνο (Ιματζιν, είπαμε, να μη τα ξαναλέμε κάθε φορά….. αααα, και Waves Radio- καινούργιος ιντερνετικός σταθμός!)
Και εκεί που τα λέγαμε, έπεσε το τηλεφώνημα από τον υιό…»που έχεις κρύψει το τηλεχειριστήριο του PlayStation????»….μα, δεν το πήρα εγώ, εγώ έχω χίλιες σκοτούρες στον εγκέφαλο μου, με αυτό θα ασχολούμαι???? Άντε να βγεις καμιά βόλτα με τους φίλους σου… έχει τόσο ωραίο καιρό, ζαβλάκωσες με αυτή τη βλακεία…. όχι, δώστο μου…..
Επιστροφή στο σπίτι…. ίσα που προλαβαίνω να δω λίγο τα μηνύματα μου, να μαγειρέψω και να φύγω….. βλέπω ότι η τσάντα μου και ένα από τα ντουλάπια μου είναι ελαφρώς ανακατεμένα…. λείπουν το πληκτρολόγιο και το ποντίκι μου, σίγουρα ως αντίποινα!!!!! Έχει τρείς μέρες που τραβάει αυτή η ιστορία….. λες και το είχα πάρει εγώ!!!! τώρα, τα έχω πάρει στο κρανίο!!!! θα σηκωθώ και θα φύγω από το σπίτι, τους λέω, δεν αντέχω αυτή τη κατάσταση άλλο πια!!!! μέχρι και ο σκύλος τρόμαξε…. κλειδώθηκα στο δωμάτιο μου, μπας και μπορέσω να ηρεμήσω λιγάκι (με τόσα νεύρα δεν θα μπορούσα να αντιμετωπίσω και τις ιδιοτροπίες του παππού)….. μετά του είπα τρείς κουβεντούλες, μπας και αποφασίσει να τις σκεφτεί και να συνέλθει…. και έφυγα για την κλινική όπως κάθε μεσημέρι – οι υπόλοιποι ακόμη δεν μου φταίνε σε τίποτα…..

6 Απριλίου 2014
Ισα που προλάβαμε να ‘γιορτάσουμε’ την Καθαρά Δευτέρα – με εκείνη τη βρόχα τι να καταλάβεις …..και αρχίσαμε να τρέχουμε στις κλινικές. Ο ‘παππούς’ δεν μας τα είπε καλά….
Αισίως κλείνουμε ένα μήνα στις κλινικές. Όλα ξεκίνησαν με ένα βήχα, θεωρητικά κρύωμα, αλλά επειδή ήταν έντονος και επέμενε ….αποφάσισαν να πάνε σε μια κλινική για να το δούν. Τελικά ήταν υγρό στους πνεύμονες. Μάλλον απόρροια της Στεφανιαίας Νόσου. Στην αρχή τα προβλήματα πολλά ….λόγω της καρδιακής νόσου, λόγω των αρκετών παραπανισιων κιλών, λόγω ακινησίας, αλλά και λόγω της ηλικίας (κοντεύει να κλείσει τα 88)
Οι λεπτομέρειες είναι περιττές ….μη σας κάνω και κουδούνι….. Άλλο είναι το θέμα. Μέχρι που πήγε με τη μαμά μου στη κλινική, είχε επαφή με το περιβάλλον και μπορούσε να κινηθεί. Με δυσκολία, αλλά τουλάχιστον μπορούσε να κινηθεί μέσα στο σπίτι. Τσουκου-τσουκου, μέχρι τουαλέτα και κουζίνα. Μετά απο μια βδομάδα στη κλινική, ούτε να κάτσει δεν μπορεί …..και για περίπου δυό βδομάδες η επαφή με το περιβάλλον μιδαμινή
Σε αυτή τη φάση, οι γιατροί μας έφεραν μπροστά στο δίλημμα …..κλινική ή γηροκομείο. Οσο και να λέμε ότι εμείς δεν θα παρατήσουμε τους ανθρώπους μας ….υπάρχουν κάποιες στιγμές που τελικά αυτή είναι η καλύτερη λύση για τον ασθενή. Οι γιατροί μας είπαν ότι απο ιατρικής πλευράς δεν υπήρχε κάτι άλλο που μπορούσαν να κάνουν, δηλαδή δεν υπήρχε-υπάρχει κάποια θεραπεία ή φάρμακο, που αν το πάρει θα μπορέσει να ξανά σηκωθεί ή να είναι σε πιο «ξύπνια» κατάσταση (εκεί που μιλάει εκεί κοιμάται). Χρειάζεται να υπάρχει συνέχεια κάποιος άνθρωπος κοντά του σε περίπτωση που χρειαστεί κάτι να τον βοηθήσει, χρειάζεται γιατρό για να επιβλέπει την καρδιά, χρειάζεται κάποιο νοσηλευτή, χρειάζεται φυσιοθεραπευτή….
Ευτυχώς υπάρχουν κλινικές που αναλαμβάνουν τέτοιες περιπτώσεις, και έχουν ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. Τα ιδρύματα που αναλαμβάνουν ηλικιωμένους δεν διαθέτουν γιατρούς συνήθως. Έτσι φύγαμε απο τη μια κλινική και πήγαμε σε άλλη…..

29 Απριλίου 2014
Και κάπως έτσι φτάσαμε στο «Σήμερα»….μετά απο σχεδόν δυό μήνες πήγαινε-έλα στις κλινικές, ο παππούς είναι στο σπίτι πιά….όχι ότι είναι τελείως καλά ….γιατί δυό μέρες αφού πήγαμε σπίτι ξεκίνησε να τον πονάει η μέση του και να μη μπορεί να πατήσει το δεξί του πόδι….οπότε ξανά πίσω …..και ξανά η γκρίνια, τι αμαρτίες έχω κάνει και γιατί δεν με παίρνει ο Θεός….αλλά τελικά υπάρχει μια μικρή βελτίωση καθημερινά….ως πότε? Δεν μπορούμε να ξέρουμε, μόνο ο Θεός ξέρει….. Εγώ απλά, έχω λίγες ώρες παραπάνω στο σπίτι μου…..Φιλιά σε όλους!!!!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s