Τα φτερά είναι για να πετάς…..

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε η φίλη, Άννα Harley μας θύμισε αυτή την υπέροχη ιστορία. Την έχει γράψει ο Χόρχε Μπουκάι και θα τη βρείτε στο βιβλίο του ‘Να σου πώ μιά Ιστορία’. Ο Χόρχε Μπουκάι, είναι πολύ γνωστός ψυχοθεραπευτής απο την Αργεντινή…έχει γράψει πάνω απο δώδεκα βιβλία, τα οποία έχουν μεταφραστεί σε 21 γλώσσες και πάντα κατατάσσονται μέσα στα μπέστ-σέλλερς. Το συγκεκριμένο βιβλίο δίνει απαντήσεις στα ερωτήματα του ‘ασθενούς’ με πρωτότυπο και διαφορετικό τρόπο….σε κάθε συνάντηση γιατρού-ασθενούς του διηγείται μία ιστορία…και αυτές οι ιστορίες αρχίζουν και λειτουργούν ως παραβολές, και έτσι ο ‘ασθενής’ αρχίζει να  καταλαγιάζει τις φοβίες και τις ανασφάλειες του ωριμάζοντας περισσότερο παρά βρίσκοντας ‘έτοιμες λύσεις’ και ‘συνταγές επιτυχίας’…..Το συνιστώ ανεπιφύλακτα!!!!!

 

 

« ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΤΑΣ» – Χόρχε Μπουκάι

 

Τη μέρα εκείνη ο Χόρχε με περίμενε με ένα παραμύθι.

Όταν μεγάλωσε ο πατέρας του του είπε:

 

« Παιδί μου, δε γεννιόμαστε όλοι με φτερά. Μπορεί να μην είσαι υποχρεώμενος να πετάξεις, νομίζω όμως πως είναι κρίμα να μείνεις μόνο στο περπάτημα αφού έχεις τα φτερά που ο καλός Θεός σου έδωσε.»

«Μα δεν ξέρω να πετάω» απάντησε ο γιος.

«Σωστά…» είπε ο πατέρας. Και περπατώντας, τον πήγε ως το χείλος του γκρεμού, στο βουνό.

«Βλέπεις γιε μου; Το κενό. Όταν θελήσεις να πετάξεις, θα έρθεις εδώ θα πάρεις βαθιά ανάσα, θα πηδήξεις στην άβυσσο και απλώνοντας τα φτερά σου θα πετάξεις».

Ο γιος αμφέβαλλε.

«Κι αν πέσω;»

«Ακόμα κι αν πέσεις, δε θα σκοτωθείς. Οι λίγες γρατζουνιές θα σε κάνουν πιο δυαντό στην επόμενη προσπάθεια» αποκρίθηκε ο πατέρας.

Το παιδί γύρισε στο χωριό να δει τους φίλους του, τις παρέες του, όλους εκείνους που είχε συντρόφους στην πορεία της ζωής του. Οι πιο στενόμυαλοι του είπαν:

«Είσαι τρελός; Για ποιο λόγο; Ο πατέρας σου είναι μισότρελος…Για ποιο λόγο να πετάξεις; Τι σου χρειάζεται; Γιατί δεν αφήνεις τις ανοησίες; Τι νόημα έχεις να πετάξεις;»

Οι καλύτεροι φίλοι του τον συμβούλεψαν:

«Κι αν είναι αλήθεια; Μα σίγουρα δεν είναι επικίνδυνο; Γιατί δεν αρχίζεις σιγά-σιγά; Δοκίμασε να πηδήξεις από μια σκάλα ή από την κορυφή ενός δέντρου. Αλλά από τον γκρεμό, βρε παιδί μου;…»

Ο νεαρός άκουσε τις συμβουλές όσων τον αγαπούσαν. Ανέβηκε στην κορυφή του δέντρου και, με όλο του το θάρρος, πήδηξε. Άνοιξε τα φτερά του, τα κούνησε στον αέρα με όλη του τη δύναμη αλλά, δυστυχώς, έπεσε στο έδαφος.

Μ’ένα καρούμπαλο στο κεφάλι συνάντησε τον πατέρα του.

«Μου είπες ψέμματα! Δεν μπορώ να πετάξω. Το δοκίμασα και κοίτα πως χτύπησα! Δεν είμαι σαν κι εσένα. Τα φτερά μου είναι μόνο για στολίδι.»

«Παιδί μου» είπε ο πατέρας, «για να πετάξεις, πρέπει να έχεις τον απαραίτητο ελεύθερο χώρο στον αέρα, ώστε τα φτερά σου να ξεδιπλωθούν. Είναι σαν να πέφτεις με αλεξίπτωτο: χρειάζεσαι κάποιο ελάχιστο ύψος για να πηδήξεις.

Για να πετάξεις πρέπει να αρχίσεις να ριψοκινδυνεύεις.

Αν δε θέλεις να το κάνεις, καλύτερα να συμβιβαστείς και να μείνεις για πάντα στο περπάτημα.»

Και θα κλείσω με το δικό της σχόλιο, που με άγγιξε ιδιαίτερα…..και ταιριάζει γάντι στη ιστορία….    « …έτσι,το’κανα κι εγώ.Πριν πολλά χρόνια,στάθηκα στην άκρη του γκρεμού.Και κοίταξα κάτω.Μα μόλις σήκωσα το κεφάλι μου ψηλά,είδα έναν αετό,περήφανο,πανέμορφο…και βούτηξα.Βούτηξα με απλωμένα χέρια.Και ήρθε και ο αετός.Και με κοιτούσε.Και με τα μάτια του μ’έλεγε ‘Μπορείς!’…και μπόρεσα!…έβγαλα φτερά…..,σ’ευχαριστώ…»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s